با این مقدمه، نکات ایشان درباره ایمان ابوذری را مرور کنیم.

یکم. رهبر انقلاب ابتدا شرایط بعثت پیامبر (ص) را توصیف کردند. اما تعابیری به‌کار می‌برند که اوج جاهلیت در آن روزها را تصویر می‌کند: «در بدترین شرایط قابل تصور، بعثت اتفاق افتاد. در میان مردمی که از لحاظ اخلاقی و از لحاظ عملی، از لحاظ فکر، از لحاظ دل، بدترین، شقی‌ترین، لجوج‌ترین، عصبی‌ترین، ظالم‌ترین و زورگوترین افراد در جوامع آن روز محسوب می‌شدند. عربستان این‌جوری بود.» تا اینجا را داشته باشید. اما چرا چنین تصویری را طرح کردند؟

دوم. با بعثت، قرآن در دل همان جامعه متولد شد و روز تربیت انسان‌های بزرگ رقم خورد؛ انسان‌هایی چون ابوذر، مقداد و عمار. این نقطه، آغاز تمدن اسلامی بود که تا امروز امتداد یافته است. حالا پل می‌زنند به امروز. بند سوم ورود به این روزهاست.

سوم. رهبر انقلاب فرمودند: مسلمانان مؤمن می‌توانند دنیای امروز را از سقوط به‌سوی نجات و شرافت ببرند؛ به شرط آنکه با «ایمان عمیق و عمومی» عمل کنند. ایمان عمیق و ایمان عمومی. یعنی چی؟ بند چهارم توضیح این دو بند است.

چهارم. می‌فرمایند: شرط اصلی توانایی مسلمانان در نجات بشریت، «ایمان ابوذری» است.

ایمان عمیق یعنی همان «ایمان ابوذری»؛ ایمانی شجاع، صادق، بی‌ملاحظه در برابر ظلم و ثابت‌قدم در راه حق.

ایمان عمومی یعنی این سطح از ایمان، فقط در افراد معدود نباشد؛ بلکه در سطح جامعه گسترش پیدا کند.

از اینجا به بعد نگاه تمدنی رهبر انقلاب به جمهوری اسلامی است. بند پنجم را با این مقدمه ببینید.

پنجم. رهبر انقلاب تأکید کردند امروز قله‌هایی چون شهدا را داریم که نماد ایمان ابوذری‌اند؛ اما این کافی نیست. ایمان ابوذری باید فراگیر شود. راهبرد تمدنی ایشان این است که کل جامعه به تراز این ایمان نزدیک شود. آن روز است که جمهوری اسلامی می‌تواند جهان را از جاهلیت مدرن به‌سوی صلاح و شرافت هدایت کند.

در نهایت اینکه همین زاویه نگاه نشان می‌دهد که رهبر انقلاب حتی در دل فتنه و آشوب، افق دیدشان تا کجاست و دغدغه‌شان فقط عبور از بحران‌های مقطعی نیست؛ بلکه آینده تمدنی بشر را می‌بینند. این نگاه، خودش یک پیام امید برای ماست که می‌توان از تلخی‌های ظاهری عبور و به افق‌های بلندتر فکر کرد.