تصور کنید یک قطعه کوچک که شاید حتی به چشم نمی‌آید، بتواند یک خط تولید را متوقف کند یا یک شبکه را مختل کند.

 در دنیای امروز، خیلی از نگرانی‌های بزرگ از همین جزئیات کوچک شروع می‌شود؛ از زنجیره‌هایی که معمولاً دیده نمی‌شوند؛ اما همه چیز به آن‌ها وابسته است.

به همین دلیل است که بحث «امنیت زنجیره تأمین» و «اقتصاد مقاومتی» فقط یک موضوع اقتصادی نیست.

وقتی مسیر تأمین، طولانی و وابسته باشد، هر بحران، فشار سیاسی یا حتی یک اختلال ساده می‌تواند اثرات بزرگی داشته باشد؛ مخصوصاً وقتی نظارت کافی وجود نداشته باشد یا اعتماد، جای کنترل و راستی‌آزمایی را گرفته باشد.

کاهش وابستگی و تقویت توان داخلی یعنی کمتر شدن همین ریسک‌ها.

اهمیت موضوع آن‌قدر بالا رفته که کشورها عملاً مسیر سیاست‌گذاری خود را تغییر داده‌اند؛ آمریکا بعد از شوک صنعت نیمه‌هادی، میلیاردها دلار صرف بازگرداندن تولید تراشه‌ها به داخل کرد.

چین، اروپا و ژاپن هم با سیاست‌ها و قوانین امنیت اقتصادی تلاش کرده‌اند زنجیره‌های حساس را مقاوم‌تر کنند.

تجربه‌های جهانی این رویکرد را تأیید می‌کند؛ از بحران کمبود تراشه که صنایع جهان را کند کرد، تا انفجار پیجرها در لبنان و مواردی از کشف شبکه‌های جاسوسی با پوشش فعالیت تجاری.

در واقع، تجربه نشان داده بسیاری از آسیب‌ها نه از ضعف فناوری؛ بلکه از ضعف نظارت و طراحی زنجیره شروع می‌شود؛ دقیقاً همان مسائلی که رویکرد اقتصاد مقاومتی تلاش می‌کند اصلاح کند.

 منطق اقتصاد مقاومتی ساده است: در حوزه‌های حیاتی باید زنجیره‌ای داشته باشیم که بتوان به آن اعتماد کرد و متکی بر توان داخلی، نظارت واقعی و هوشیاری مداوم باشد.