تحقیر، تمسخر و توهین را باید یکی از ظریفترین و در عین حال مخربترین اشکال خشونت روانی دانست. خشونتی که نه مشت میزند، نه استخوان میشکند؛ اما هویت انسانی را هدف میگیرد و لایهلایه آن را فرسایش میدهد.
وقتی نوجوانان زمان خود را در شبکههای اجتماعی یا پیامرسانها میگذرانند، عملاً فرصت گفتگوهای واقعی، مشاهده زبان بدن، درک لحن صدا و همدلی عملی را از دست میدهند. - پیامد: این محرومیت باعث تضعیف مهارتهای اجتماعی، افزایش احساس تنهایی و عدم توانایی در برقراری ارتباط عمیق با دیگران میشود